เต่า - ตะพาบ, ประมง-สัตว์น้ำ

การบำบัดน้ำเสียในบ่อเต่าและปลาประจำวัด

NULL

เต่าและปลาในวัดไม่เคยอดตาย ส่วนมากตายในฤดูฝนไม่ตก อากาศร้อน เศษอาหารและมูลสัตว์ในบ่อเกิดบูดเน่ามีแอมโมเนีย ไนไตรท์ ไนเตรท ไฮโดรเจนซัลไฟด์ เกิดขึ้นมาก มีจุลินทรีย์มากมายในน้ำแย่งออกซิเจนจนไม่พอให้ปลาหายใจ ปลาต้องลอยหัวขึ้นมาฮุบอากาศที่ผิวน้ำ ทำให้เป็นสิ่งบ่งชี้ คือ น้ำเน่า ปลาลอยหัว ถ้าไม่แก้ไขก็จะพัฒนาไปสู่ น้ำเน่า-ปลาตาย การป้องกันและแก้ไข สามารถใช้วิธีเดียวกันกับการเลี้ยงกุ้ง คือการติดตั้งเครื่องตีน้ำ หรือเครื่องเคล้าน้ำเพื่อเติมอากาศลงน้ำ และเติมสเม็คไทต์ลงไปจับของเสียต่าง ๆ ในน้ำ

fiogf49gjkf0d

          ถ้าไม่จับตรึงแอมโมเนียในน้ำ สัตว์น้ำจะขับแอมโมเนียในตัวผ่านระบบของเหงือกได้น้อยลง เลือดจะมีแอมโมเนียตกค้างมากเกินไป เมื่อใช้สเม็คไทต์ละลายน้ำหว่านลงไปพร้อมกับตีน้ำให้กระจายทั่วไปในน้ำ สเม็คไทต์จะดึงแอมโมเนียในน้ำออกมาเกาะติดไว้ น้ำมีแอมโมเนียละลายอยู่น้อยก็ทำให้สัตว์น้ำขับของเสียออกทางเหงือกมาสู่น้ำได้ง่ายขึ้น ในขณะเดียวกันถ้าปล่อยให้น้ำมีกลิ่นเหม็นของก๊าชไฮโดรเจนซัลไฟด์ ก๊าชนี้หากมีมากในน้ำจะไปรวมตัวกับโลหะหนักในเลือดสัตว์น้ำ ทำให้เลือดนั้นรับและถ่ายออกซิเจนไม่สะดวก สัตว์แสดงอาการขาดอากาศ ที่จริงหายใจเหมือนเดิม แต่ไม่ได้อากาศ ถ้าหว่านสเม็คไทต์ลงไปจับตรึงไฮโดรเจนซัลไฟด์ ปัญหาจะน้อยลง

          ในบ่อกุ้งใช้สเม็คไทต์ชนิดเม็ดเพราะหว่านแล้วให้จมทันทีไปแตกตัวก้นบ่อ เริ่มจับแอมโมเนียและไฮโดรเจนซัลไฟด์ตั้งแต่ก้นบ่อขึ้นมาข้างบน สอดคล้องกับกุ้งหากินก้นบ่อ แต่สำหรับปลาไม่ได้อยู่ก้นบ่อ จึงใช้สเม็คไทต์ชนิดผง ละลายน้ำแล้วสาดลงในน้ำตีน้ำด้วยจะได้ผลดีที่สุด.

ที่มา : ดีพร้อม ไชยวงศ์เกียรติ. ภาควิชาจุลชีววิทยา. คณะวิทยาศาสตร์. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

Leave a Reply

ที่อยู่อีเมลของคุณจะไม่ถูกเผยแพร่ ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *